बालिंट सिंड्रोम
बालिंट सिंड्रोम हा एक मज्जा-मानसशास्त्रीय सिंड्रोम आहे, जो मेंदूच्या विशिष्ट भागांना, सामान्यतः पार्श्विका आणि पार्श्विका-पश्चकपाल प्रांतस्थेला, इजा झाल्यास दिसून येतो. या सिंड्रोमला हंगेरियन मज्जातज्ज्ञ अल्फ्रेड बालिंट यांचे नाव देण्यात आले आहे. त्यांनी २०व्या शतकाच्या सुरुवातीला याचे प्रथम वर्णन केले.
बालिंट सिंड्रोममध्ये अनेक वैशिष्ट्यपूर्ण लक्षणांचा समावेश होतो:
-
दृष्टीगत चलन-अक्षमता (ocular apraxia): यात इच्छेनुसार डोळ्यांची हालचाल करण्याची क्षमता बिघडते. हा सिंड्रोम असलेल्या रुग्णांना नजर एका वस्तूवरून दुसऱ्या वस्तूकडे वळवण्यात किंवा एखाद्या विशिष्ट बिंदूवर स्थिर करण्यात अडचण येऊ शकते.
-
दृक् गतिविसंगती (optic ataxia): दृष्टीगत चलन-अक्षमतेप्रमाणेच, यात दृश्य माहितीशी संबंधित हालचालींची कौशल्ये बिघडतात. रुग्णांना अचूक हालचाली करण्यात अडचण येऊ शकते; उदाहरणार्थ, ते पाहत असलेली वस्तू उचलणे.
-
समकालिक अग्नोसिया (simultagnosia): या स्थितीत रुग्णाला दृश्यक्षेत्रातील अनेक वस्तू एकाच वेळी आकलन करता येत नाहीत. त्यांना प्रत्येक वस्तू स्वतंत्रपणे दिसू शकते, परंतु त्या वस्तू एकत्र जोडून त्यांची समग्र प्रतिमा तयार करता येत नाही.
बालिंट सिंड्रोम सामान्यतः दृश्य आणि हालचालींची कार्ये नियंत्रित करणाऱ्या मेंदूच्या मागील भागांना झालेल्या इजेमुळे उद्भवतो. हा सिंड्रोम पक्षाघाताचा झटका, मेंदूतील गाठ किंवा इतर मज्जासंस्थेसंबंधी आजारांमुळे होऊ शकतो.