ਅਵਿਆਕਰਣਤਾ (ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “agrammatos” ਤੋਂ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ‘ਅਸਪਸ਼ਟ’) ਇੱਕ ਤੰਤੂ-ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਵਿਗਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਲਿਖਣ ਵੇਲੇ ਵਿਆਕਰਣ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਵਿਆਕਰਣਤਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ, ਪੁਰਖਵਾਚਕ ਪੜਨਾਂਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ, ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦ-ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਮੇਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਿਆਕਰਣਕ ਬਣਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਵਿਗਾੜ ਸ਼ਬਦ ਛੱਡਣ, ਵਿਆਕਰਣਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਹੀ ਵਾਕ ਬਣਾਉਣ ਜਾਂ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥਤਾ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਵਾਕੰਸ਼ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਸਮਰੱਥਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਵਿਆਕਰਣਤਾ ਸੁਣਨ-ਸਬੰਧੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਾਰਕਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਬਾਲਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦਿਮਾਗੀ ਸੱਟਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਸਿਲਵੀਅਨ ਖੇਤਰ ਨੁਕਸਾਨਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।