ਅਬ੍ਰਾਹਮ ਹੈਰੋਲਡ ਮੈਸਲੋ
ਅਬ੍ਰਾਹਮ ਹੈਰੋਲਡ ਮੈਸਲੋ (1908–1970) ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਮਰੀਕੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾਵਾਦੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਵਜੋਂ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋੜਾਂ ਦੇ ਪਦਅਨੁਕ੍ਰਮ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਮੈਸਲੋ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਦੇ ਪਿਰਾਮਿਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਡਲ ਸਰੀਰਕ ਲੋੜਾਂ (ਬੁਨਿਆਦੀ ਲੋੜਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ) ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਵੈ-ਸਾਕਾਰੀ (ਆਪਣੀ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ) ਤੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋੜਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੈਸਲੋ ਦਾ ਜਨਮ ਰੂਸ ਤੋਂ ਆਏ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਬਰੁਕਲਿਨ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਨਿੱਜੀ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਨੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ, ਸਿੱਖਿਆ, ਮਨੋਚਿਕਿਤਸਾ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਗਿਆਨਾਂ ਸਮੇਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਇਆ।
ਮੈਸਲੋ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਲਚਸਪ ਪੱਖ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਐਲਫ੍ਰੈਡ ਐਡਲਰ ਅਤੇ ਐਰਿਕ ਫ੍ਰੌਮ, ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਵੈ-ਸਾਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਮਰੀਕੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਹਾਰਵਾਦੀ ਧਾਰਾ ਵੱਲੋਂ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਮਾਨਤਾ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਯੋਗ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸਵੈ-ਸਾਕਾਰੀ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਅਤੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਲੋੜਾਂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਪੂਰਤੀ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋੜਾਂ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਵਾਧੇ ਅਤੇ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ। ਮੈਸਲੋ ਦੀ 1970 ਵਿੱਚ ਤੀਬਰ ਦਿਲ ਦੇ ਦੌਰੇ ਕਾਰਨ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਅੱਜ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀਆਂ, ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਕਾਸ ਤੇ ਸਮਰੱਥਾ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਗਿਕ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।