ਨਾਰਸਿਸਿਜ਼ਮ
ਨਾਰਸਿਸਿਜ਼ਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਤੀ ਮੋਹ ਹੈ। ਸਿਗਮੰਡ ਫ੍ਰਾਇਡ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਾਰਸਿਸਿਜ਼ਮ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦੇ ਆਮ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ “ਮੁੱਢਲਾ ਨਾਰਸਿਸਿਜ਼ਮ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੱਚਾ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਆਮ ਵਿਕਾਸ ਦੌਰਾਨ ਇਸ ਖਿੱਚ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਸਿਸਿਸਟਿਕ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਸੰਬੰਧੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਸਿਸਿਜ਼ਮ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦਾ ਭਾਰੂ ਪੱਖ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਾਰਸਿਸਿਜ਼ਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਬਰ ਸਵੈ-ਮਹੱਤਤਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਹਮਦਰਦੀ ਦੀ ਘੱਟ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਵਿਹਾਰ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
“ਨਾਰਸਿਸਿਜ਼ਮ” ਸ਼ਬਦ ਆਧੁਨਿਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮਨੋਚਿਕਿਤਸਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਾਰਸਿਸਿਸਟਿਕ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਵਿਕਾਰ (NPD), ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਤੀਬਰ ਨਾਰਸਿਸਿਜ਼ਮ ਅਤੇ ਹਮਦਰਦੀ ਦੀ ਘਾਟ ਹਨ।