Mtazamo wa ukuu wa utashi (voluntarism)
Mtazamo wa ukuu wa utashi (voluntarism) ni mkondo wa falsafa na saikolojia unaotambua utashi kuwa kanuni kuu ya uwepo na kusisitiza kwamba utashi wa binadamu hauamuliwi na mambo ya nje, iwe ni akili, sheria za asili zisizotegemea maoni ya mtu au hali za kijamii.
Chimbuko la mtazamo wa ukuu wa utashi linaweza kufuatiliwa hadi falsafa ya Zama za Kati, lakini ulifafanuliwa kwa kina zaidi katika karne ya 18 na ya 19 kupitia kazi za wanafalsafa na wanasaikolojia kama Immanuel Kant, Johann Gottlieb Fichte, Arthur Schopenhauer, Friedrich Nietzsche na Wilhelm Wundt.
Katika saikolojia, mtazamo wa ukuu wa utashi pia hujitokeza katika tafiti za michakato ya utashi, udhibiti wa tabia na motisha. Saikolojia inayofuata mtazamo huu huzingatia nafasi ya utashi katika kufanya maamuzi, kujidhibiti na kufikia malengo binafsi na ya kitaaluma.
Ikumbukwe kwamba mtazamo wa ukuu wa utashi pia hukosolewa, na kuna mikondo mingine ya fikra za kifalsafa na kisaikolojia inayochunguza suala la utashi na motisha kwa mitazamo tofauti, kama vile mtazamo kwamba matukio huamuliwa na visababishi (determinism), mtazamo unaotanguliza akili (intellectualism) na usoshalisti.